مدل تصمیم‌گیری چیست؟ یک مدل تصمیم‌گیری چارچوبی است که توضیح می‌دهد چگونه تصمیمات گرفته می‌شوند یا باید گرفته شوند. مدل‌های هنجاری چگونه باید تصمیم بگیرید را تجویز می‌کنند؛ مدل‌های توصیفی توضیح می‌دهند که مردم چگونه در واقع تصمیم می‌گیرند.

مدل‌های تصمیم‌گیری اصلی عبارتند از: مدل عقلانی یا کلاسیک (تعریف مشکل، ارزیابی همه گزینه‌ها در برابر اطلاعات کامل، انتخاب بهینه — انسان اقتصادی ایده‌آل شده); محدودیت عقلانیت و رضایت‌بخش (هربرت سیمون، نوبل ۱۹۷۸ — تصمیم‌گیران واقعی گزینه نخست را انتخاب می‌کنند); مدل کارنگی (سایرت، مارچ و سیمون — تصمیمات سازمانی از ائتلاف‌های مذاکره برای حل رضایت‌بخش ortaya می‌آید); مدل زباله‌دان (کوهن، مارچ و اولسن، ۱۹۷۲ — در آنارشی‌های سازمان‌یافته، مشکلات، راه حل‌ها، شرکت‌کنندگان و فرصت‌ها جریان‌های مستقلی هستند که با هم برخورد می‌کنند); مدل تصمیم‌گیری مبتنی بر تشخیص (گاری کلین — کارشناسان به جای مقایسه، تشخیص می‌دهند); تفکر سیستم ۱ و سیستم ۲ (دانیل کانمن، تفکر سریع و کند، ۲۰۱۱ — شهودی سریع در برابر تحلیلی کند); و چارچوب سینه‌فین (داو اسنودن و مری بون، مجله هاروارد بیزینس ۲۰۰۷ — تطبیق رویکرد با نوع مشکل در سراسر دامنه‌های واضح، بغرنج، پیچیده، آشفته و آشفته). سوگیری‌های رایج که این مدل‌ها را تحریف می‌کنند عبارتند از سوگیری لنگرانداختن، سوگیری تایید، پدیده هزینه‌های سنگین، اجتناب از زیان، و گروه‌فکری. آرگومنتری هسته مفید این مدل‌ها را با درختان استدلال منظم پرو/کن، رتبه‌بندی چند بعدی که به امتیاز اجماعی تبدیل می‌شود، و یک مسیر کامل حسابرسی عملی می‌کند.