چه cosa است؟ سازش-building فرآیند کار یک گروه به سمت تصمیم است که همه می توانند از آن حمایت کنند — یا حداقل آن را مسدود نکنند — با ظهور نگرانی ها، اصلاح پیشنهادات برای حل آنها، و همگرایی بر روی یک گزینه با توافق گسترده و پایدار.

فرآیند ایجاد اجماع در پنج مرحله انجام می‌شود: قاب کردن سوال و ظاهر کردن هر موقعیت؛ بحث در مورد استدلال‌های موافق و مخالف هر گزینه؛ شناسایی زمینه‌های مشترک و ایرادات خاصی که مانع توافق می‌شود؛ اصلاح یا سازش برای حل ایرادات؛ آزمایش برای توافق و تایید. اجماع با رای اکثریت (که وقتی بیش از نیمی موافق باشند، حتی در برابر مخالفت شدید) متفاوت است، از یگانگی (که نیاز به توافق فعال همه دارد و به راحتی بن‌بست می‌خورد) و از رضایت (مدل سریع‌تر سوسيوقراسی، که یک پیشنهاد می‌گذرد اگر هیچ ایراد منطقی وجود نداشته باشد — "کافی برای الآن، امن برای امتحان"): اجماع برای حل ایرادات کار می‌کند تا همه بتوانند از تصمیم حمایت کنند یا حداقل آن را مسدود نکنند، بهینه‌سازی برای خرید و دوام بیش از سرعت. روش‌های رسمی شامل "حس جلسه" کواکر، تصمیم‌گیری مبتنی بر رضایت (سوسيوقراسی جرارد اندنبورگ)، مقیاس ۸ نقطه‌ای گرادیان توافق سام کانر و "منطقه خروپف" و چک‌های سریع مانند مشت به پنج، کنار گذاشتن و مسدود کردن است. این کار سخت است زیرا زمان می‌برد، صداهای غالب می‌توانند اجماع کاذب را ایجاد کنند، ایرادات بیان نشده باقی می‌مانند و گروه‌ها به ندرت می‌بینند که در واقع کجا ایستاده‌اند. Argumentree با درختان استدلال مو/contre که هر موقعیت را ظاهر می‌کند، رتبه‌بندی چند بعدی که به امتیازهای خالص سلسله مراتبی تبدیل می‌شود تا اجماع اندازه‌گیری شود نه فرض شود، زنجیره سازش ساختاریافته با قاب‌بندی BATNA/WATNA، ردیابی پذیرش صریح هر قطعنامه و یک مسیر کامل از چگونگی دستیابی به توافق، از ایجاد اجماع پشتیبانی می‌کند.